Podnosisz głowę znad smartfona. Czujesz, że czegoś tu brakuje. Niby skóra jest na swoim miejscu, pamięć nie zawodzi – ale coś jest nie tak. Gdzie podziało się zdjęcie z wakacji w 2013 roku, które zrobiła twoja ówczesna najlepsza przyjaciółka? Nie możesz znaleźć wpisu, który wrzuciłeś do sieci, gdy pierwszy raz poleciałeś za granicę. Co stało się z blogiem, na którym piętnaście lat temu dokumentowałaś listy wysyłane do siebie z przyszłości.
Projekt Mateusza Janika przygląda się doświadczeniu utraty, która nie ma wyraźnego momentu końca – formie „śmierci” rozgrywającej się jeszcze za życia i często pozostającej niezauważoną. W ciągu ostatnich dwóch dekad przestrzeń internetowa uległa radykalnej transformacji: od środowiska swobodnej ekspresji i archiwizacji codzienności do infrastruktury zarządzanej przez platformy, w której dostęp do własnych danych nie jest już oczywisty.
Sercem wystawy jest gra wideo w wirtualnej rzeczywistości. Wcielamy się w cyfrowy byt, który po zablokowaniu w mediach społecznościowych ląduje w digitalnym czyśćcu, gdzie w ograniczonym czasie musi skonfrontować się z treściami udostępnianymi za swojego życia, zanim całkiem zniknie.
Pozostałe prace prezentowane w przestrzeni Galerii Rodríguez stanowią refleksję nad kondycją cyfrowej tożsamości w materialnym wymiarze, łącząc proces badawczy z praktyką artystyczną i stawiając pytania o przyszłość, za którą już tęsknimy.
Projekt badawczy „Śmierć awatara. Kondycja cyfrowej tożsamości po utracie dostępu do profilu w mediach społecznościowych”, nr 2024/53/N/HS2/02764, realizowany jest w ramach grantu uzyskanego w konkursie PRELUDIUM 23 organizowanym przez Narodowe Centrum Nauki.
