{"id":5854,"date":"2021-05-15T13:33:14","date_gmt":"2021-05-15T11:33:14","guid":{"rendered":"https:\/\/rodriguezgallery.com\/?page_id=5854"},"modified":"2021-06-01T16:00:15","modified_gmt":"2021-06-01T14:00:15","slug":"we-are-always-in-danger-of-magic","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/rodriguezgallery.com\/pl\/we-are-always-in-danger-of-magic\/","title":{"rendered":"(English) We are always in danger of magic"},"content":{"rendered":"
<\/span>
\nWe are always in danger of magic
\n<\/strong><\/em>Nora Aurrekoetxea \u00a0| \u00a0Pierre Gerard \u00a0| \u00a0Dalila Gon\u00e7alves \u00a0| \u00a0Florian Kiniques
\n<\/strong><\/em>curated by Christophe Veys
\n14.05 - 10.06.2021<\/h6>\n
Pomys\u0142 na wystaw\u0119 zrodzi\u0142 si\u0119 z ch\u0119ci po\u0142\u0105czenia dzie\u0142 czterech artyst\u00f3w i artystek przywi\u0105zuj\u0105cych du\u017c\u0105 wag\u0119 do szczeg\u00f3\u0142\u00f3w, drobiazg\u00f3w, kt\u00f3re eksponuj\u0105 i wyolbrzymiaj\u0105 w swoich pracach. Do podkre\u015blenia tego wymiaru pomocny sta\u0142 si\u0119 tytu\u0142 wystawy b\u0119d\u0105cy fragmentem wiersza Emily Dickinson, niezwykle oryginalnej poetki, kt\u00f3ra zwraca\u0142a uwag\u0119 na najmniejsze szczeg\u00f3\u0142y, zw\u0142aszcza te nale\u017c\u0105ce do \u015bwiata przyrody.<\/h6>\n
Jak sugeruje tytu\u0142, magia czyha na nas wsz\u0119dzie: na rogu ulicy, w g\u0142\u0119bi lasu albo na dnie kieszeni. Zrz\u0105dzenie losu i szcz\u0119\u015bliwy przypadek s\u0105 wa\u017cnym \u017ar\u00f3d\u0142em zebranych dzie\u0142. Ponadto dzi\u0119ki pracy i determinacji artyst\u00f3w poezja \u201eo prawie niczym\u201d staje si\u0119 g\u0142\u0119bok\u0105, tajemnicz\u0105 oczywisto\u015bci\u0105, \u201eniczym\u201d raczej zbyt z\u0142o\u017conym dla tego, kto chcia\u0142by zrozumie\u0107 wszystko od razu. Tak, jak w poezji Emily Dickinson, \u015bcie\u017cki interpretacyjne s\u0105 tutaj liczne, dr\u00f3g jest wiele, a uwaga jest wielokrotnie bardziej skupiona.<\/h6>\n
Nora Aurrekoetxea (1989, Spain)
\n<\/strong>Od zdobienia do niszczenia, ze \u015bwiata zewn\u0119trznego do wn\u0119trza \u2013 liczne s\u0105 \u201ecyrkulacje\u201d i przej\u015bcia obecne w pracy Nory Aurrekoetxei. Na wystawie artystka proponuje nowe dzie\u0142o z\u0142o\u017cone z platform oraz form rze\u017abiarskich. Zadajmy sobie pytanie o \u017ar\u00f3d\u0142a zewn\u0119trznych form, tych fragment\u00f3w. Spr\u00f3bujmy odkry\u0107, jakie elementy s\u0105 w nich zawarte. Co m\u00f3wi\u0105 one o cia\u0142ach? Dr\u0119cz\u0105 je? A mo\u017ce ozdabiaj\u0105? Fascynuj\u0105ca jest ta walka mi\u0119dzy terytorium i anatomi\u0105. Artystka gra ograniczeniami, kt\u00f3re narzuca materia\u0142owi, i wyzwoleniem, do kt\u00f3rego ten\u017ce d\u0105\u017cy. Owa dynamika wydaje si\u0119 zbli\u017cona do tego, co obra\u0142a sobie za cel r\u00f3wnie\u017c Dickinson.
\nFragmenty s\u0105 g\u0142\u00f3wnymi elementami w tw\u00f3rczo\u015bci Nory Aurrekoetxei. W dw\u00f3ch innych dzie\u0142ach artystki znajdujemy r\u00f3wnie\u017c estetyk\u0119 ruiny i zbli\u017cania si\u0119 do niepokoj\u0105cej obco\u015bci. Aurrekoetxea zg\u0142\u0119bia swoj\u0105 umiej\u0119tno\u015b\u0107 wykorzystywania przestrzeni, dekonstruowania cia\u0142a i tworzenia napi\u0119cia bliskiego mi\u0142osnemu pragnieniu.
\nSzcz\u0119\u015bliwe zrz\u0105dzenia losu i ciekawo\u015b\u0107 artystyczna sprawi\u0142y, \u017ce zar\u00f3wna galeria jak i ja r\u00f3wnocze\u015bnie \u015bledzili\u015bmy tw\u00f3rczo\u015b\u0107 tejniesamowitej baskijskiej artystki. Echo tych przypadk\u00f3w znajduje si\u0119 w tytule wystawy.<\/span><\/h6>\n
Pierre Gerard (1966, Belgium)
\n<\/strong>W \u015bwiecie tego artysty fascynuj\u0105ce jest wykorzystywanie drobiazg\u00f3w. Elementy s\u0105 zbierane i zestawiane przez Gerarda w niezwykle przemy\u015blany spos\u00f3b. Ich znaczenie umyka nam tak, jak dzieje si\u0119 to w wielu wierszach Emily Dickinson, i jednocze\u015bnie w tw\u00f3rczo\u015bci obydwojga artyst\u00f3w g\u0119sto\u015b\u0107 znacze\u0144 jest wr\u0119cz namacalna. Podejd\u017acie do tych gablotek. Zobaczcie, jak ka\u017cdy fragment wchodzi w dialog z s\u0105siednimi elementami, jak \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 ze sob\u0105 lub jak si\u0119 sobie przeciwstawiaj\u0105, jak wsp\u00f3\u0142graj\u0105 przedmioty znalezione i przedmioty z cierpliwo\u015bci\u0105 wytworzone. Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 artysty jest \u015bwiadomie polimorficzna. Z przestrzeni rze\u017abiarskiej przechodzi on do powierzchni malarskich. Ka\u017cdy z przedmiot\u00f3w jest pomy\u015blany jako element przestrzenny: jego tylna cze\u015b\u0107 ma charakter czysto rze\u017abiarski, za\u015b na przedniej powierzchni nakre\u015blone o\u0142\u00f3wkiem kratki s\u0105 granicami barwnych obszar\u00f3w, kt\u00f3re nachodz\u0105 na siebie, zachowuj\u0105c wi\u0119ksz\u0105 lub mniejsz\u0105 przejrzysto\u015b\u0107. Na wystawie widzimy te\u017c abstrakcyjne, niemal muzyczne dzie\u0142o (wywodz\u0105ce si\u0119 z jeszcze innych obszar\u00f3w zainteresowania Pierre\u2019a Gerarda), kt\u00f3re pulsuje, gdy \u015bwiat\u0142o dociera do jego powierzchni lub gdy przechodzi przed nim widz. Ta niezwyk\u0142a seria dzie\u0142 powsta\u0142a w ci\u0105gu kilku ostatnich miesi\u0119cy.
\nB\u0119d\u0105c artyst\u0105 o s\u0142awie zdecydowanie nieodzwierciedlaj\u0105cej jako\u015bci jego dzie\u0142, Pierre Gerard jest tajemnic\u0105, kt\u00f3r\u0105 musia\u0142em si\u0119 z Pa\u0144stwem podzieli\u0107.<\/span><\/h6>\n
Dalila Gon\u00e7alves (1982, Portugal)
\n<\/strong>Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Dalili Gon\u00e7alves przypomina alchemi\u0119, artystka przekszta\u0142ca bowiem pospolite przedmioty w niezwyk\u0142e dzie\u0142a. Oboj\u0119tnie, czy pos\u0142uguje si\u0119 powtarzalno\u015bci\u0105 czy fragmentaryzacj\u0105, w jej pracach obecna jest zawsze pewna metamorfoza i pasjonuj\u0105ca relacja z poj\u0119ciem czasu.
\nOd pocz\u0105tku pracy nad projektem wystawy naturalna wydawa\u0142a mi si\u0119 obecno\u015b\u0107 na niej dzie\u0142a z\u0142o\u017conego ze znalezionych monet, z kt\u00f3rych ka\u017cda nosi \u015blady u\u017cytkowania, wr\u0119cz zu\u017cycia, opowiadaj\u0105c mikrowydarzenia z ich \u201e\u017cycia\u201d. Wszystkie nosz\u0105 te\u017c czyj\u015b wizerunek. U\u0142o\u017cono je tak, \u017ce jedne postaci s\u0105 zwr\u00f3cone w lewo, drugie \u2013 w prawo, czyli plecami do siebie. Ten podzia\u0142 prowadzi cz\u0119sto do zanegowania Innego, do nienawi\u015bci. Nasze Europy d\u0142ugo by\u0142y zwr\u00f3cone do siebie plecami: Europa P\u00f3\u0142nocna i Po\u0142udniowa, Wschodnia i Zachodnia. Jest to dzie\u0142o, kt\u00f3re paradoksalnie zach\u0119ca nas do spojrzenia na siebie nawzajem.
\nO spotkaniu i transformacji m\u00f3wi\u0105 te\u017c zaprezentowane na wystawie ma\u0142e rze\u017aby, w kt\u00f3rych element mineralny tworzy ca\u0142o\u015b\u0107 z g\u0105bk\u0105 wyprodukowan\u0105 przemys\u0142owo. Jest to tak\u017ce g\u0142\u00f3wny temat materia\u0142u wideo \u201eAluir\u201d, kt\u00f3ry ukazuje entropijny proces, jakiemu poddano glin\u0119. Poprzez t\u0119 uwodzicielsk\u0105 relacj\u0119, praca wzywa do zadania sobie pytania o kolor. Mo\u017cemy mie\u0107 wra\u017cenie obcowania z malarstwem abstrakcyjnym wywodz\u0105cym si\u0119 z Color field painting, podczas gdy d\u017awi\u0119k przywo\u0142uje na my\u015bl gwa\u0142towno\u015b\u0107 tar\u0107 skorupy ziemskiej.
\nW trakcie moich spotka\u0144 z Rodriguez Gallery, na licznych targach sztuki, zachwyci\u0142em si\u0119 wieloma \u201ejej\u201d artystami. Tak te\u017c by\u0142o z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Dalili podczas targ\u00f3w w Madrycie.<\/span><\/h6>\n
Florian Kiniques (1988, Belgium)
\n<\/strong>J\u0119zyk i pami\u0119\u0107 s\u0105 dwoma g\u0142\u00f3wnymi elementami w tw\u00f3rczo\u015bci artysty. Na wystaw\u0119 stworzy\u0142 on projekt nawi\u0105zuj\u0105cy do jednego z wielowarstwowych wierszy Emily Dickinson. Ka\u017cda z zaprezentowanych drewnianych liter pokryta jest tuszem drukarskim; s\u0142owa pospiesznie naniesione na papier, czasami trudnym do odczytania pismem poetki, u\u0142o\u017cone s\u0105 na \u015bcianie w spos\u00f3b przypominaj\u0105cy oryginalne adnotacje autorki. Z boku uwag\u0119 przykuwa pokryty tym samym tuszem r\u00f3wnoleg\u0142o\u015bcian przypominaj\u0105cy ogromny my\u015blnik \u0142\u0105cz\u0105cy niejako wczoraj z dzi\u015b. Tak naprawd\u0119 jest to wielka litera \u201eI\u201d (\u201eja\u201d po angielsku), kt\u00f3ra rozmiarem odpowiada wzrostowi Emily Dickinson: \u201eja\u201d \u0142\u0105cz\u0105ce dwoje tw\u00f3rc\u00f3w. Dzie\u0142o zadaje pytanie o zderzenie przedmiotu stworzonego dla siebie (Emily Dickinson nie chcia\u0142a publikowa\u0107 swojej poezji) z jego wystawieniem na widok publiczny. To, co mia\u0142o pomniejsze znaczenie, staje si\u0119 widoczne. Czym jest to spojrzenie, kt\u00f3re odbiera mi \u017cycie? To niejednoznaczne zdanie rezonuje i \u0142\u0105czy nas z intensywno\u015bci\u0105 my\u015bli Dickinson. Uzupe\u0142nieniem tego dzie\u0142a jest film ukazuj\u0105cy zawieszenie tych sfer, jak i ca\u0142o\u015bci, kt\u00f3r\u0105 tworz\u0105. Trzy \u201epunkty\u201d (wielokropki - przyp. t\u0142um.<\/em>) razem staj\u0105 si\u0119 tym co niewypowiedziane, niedoko\u0144czone oraz wszystkim tym co mogliby\u015bmy powiedzie\u0107.
\nFlorian to jeden z najbardziej obiecuj\u0105cych francuskoj\u0119zycznych artyst\u00f3w belgijskich. Przyjemno\u015bci\u0105 by\u0142o podzielenie si\u0119 z Pa\u0144stwem stawianymi przez niego wa\u017ckimi pytaniami.<\/span><\/h6>\n
Christophe Veys<\/strong> (1973, Belgia) jest historykiem sztyki specjalizuj\u0105cym si\u0119 w sztuce wsp\u00f3\u0142czesnej, kt\u00f3r\u0105 wyk\u0142ada na Akademii Sztuk Pi\u0119knych ARTS\u00b2, w Mons w Belgii. Jest on r\u00f3wnie\u017c kuratorem i kolekcjonerem (Collection Veys-Verhaevert).<\/h6>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

Projekt dofinansowany z bud\u017cetu Miasta Poznania\u00a0oraz przy wsparciu <\/span>Wallonie-Bruxelles International.<\/span><\/h6>\n

\u00a0\u00a0<\/p>\n

<\/h6>\n<\/div><\/div><\/div>

<\/span><\/p>\n