{"id":6464,"date":"2022-11-19T13:14:34","date_gmt":"2022-11-19T11:14:34","guid":{"rendered":"https:\/\/rodriguezgallery.com\/?page_id=6464"},"modified":"2022-11-19T13:14:34","modified_gmt":"2022-11-19T11:14:34","slug":"dalila-goncalves-dream-speakers","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/rodriguezgallery.com\/pl\/dalila-goncalves-dream-speakers\/","title":{"rendered":"(English) Dalila Goncalves – Dream Speakers"},"content":{"rendered":"
<\/span>
\nDalila Goncalves<\/strong>
\nDream Speakers<\/em>
\n20.10 - 19.11.2022<\/h6>\n
W\u015br\u00f3d wielu rzeczy pi\u0119trz\u0105cych si\u0119 na biurku Dalili Gon\u00e7alves w Porto, znajdziemy ksi\u0105\u017ck\u0119 Gon\u00e7alo M. Tavaresa pe\u0142n\u0105 podr\u00f3\u017cy, lektur i notatek. Ma kolor kanarkowo\u017c\u00f3\u0142ty i jest s\u0142ownikiem po\u015bwi\u0119conym r\u00f3\u017cnym artystom. Wydawnictwo nazywa si\u0119 Rel\u00f3gio de d\u2019\u00e1gua (Zegar wodny)<\/em>, a echa takiego \u201ewodnego\u201d przep\u0142ywu odnajdujemy w niekt\u00f3rych tykwach, od kt\u00f3rych a\u017c roi si\u0119 w pracowni artystki w Bonfim. Otwieram ksi\u0105\u017ck\u0119 na stronie 84 i czytam ostatnie zdanie: emocjonalna dystorsja<\/em>. Fragment opowiada o duecie Elmgreen & Dragset, chocia\u017c mi\u0119dzy wierszami znajdujemy analogie do warsztatu artystycznego Dalili. Przeskakuj\u0119 na stron\u0119 60, fragment o Josephie Beuysie, z takim zdaniem na ko\u0144cu: Tysi\u0105c konferencji nie wystarczy, aby wyja\u015bni\u0107 jeden kamie\u0144<\/em>. Potem strona 29, Cildo Meireles, a na zako\u0144czenie nast\u0119pujacy fragment: Jak moneta, kt\u00f3ra ma warto\u015b\u0107 pod ziemi\u0105 i nad ziemi\u0119; sprawi\u0107 by poezja by\u0142a w obiegu.<\/p>\n

<\/em>Fantastyczny sk\u0142adnik, wprowadzony przez Tavaresa do opowiada\u0144, wyczuwamy te\u017c w wielu pracach Dalili Gon\u00e7alves, prawie jak aforyzm: rzeczywisto\u015b\u0107 przerasta fikcj\u0119. Obecno\u015b\u0107 narratora w tek\u015bcie jest jak podr\u00f3\u017cnik, kt\u00f3ry powierzy\u0142 sw\u00f3j los przypadkowi i w\u0119druje bez okre\u015blonego celu \u2212 tak jak artystka. Podr\u00f3\u017cniczka, zadaj\u0105ca drobiazgowe pytania o szczeg\u00f3\u0142y ocalone z przesz\u0142o\u015bci, kt\u00f3re pomagaj\u0105 jej zrekonstruowa\u0107 uk\u0142adank\u0119 \u017cycia innych os\u00f3b. Dalila rozstrzyga pomi\u0119dzy ideami, kt\u00f3re wp\u0142yn\u0119\u0142y na przebieg \u017cycia ka\u017cdej z nich \u2212 mocno ekscentrycznych, bo ekscentryczno\u015b\u0107 ma w sobie co\u015b fantastycznego i w ten spos\u00f3b narracja, jak sama rzeczywisto\u015b\u0107, r\u00f3wnie\u017c otwiera drzwi do tego, co niewiarygodne.<\/p>\n

W istocie, je\u015bli istnieje jaki\u015b przedmiot narracyjny, kt\u00f3ry jest pe\u0142en fantazji i ekscentryczno\u015bci, to b\u0119dzie nim tykwa (calabaza). Posiada ona bardzo rozbudowane \u201edrzewo genealogiczne\u201d. Calabacera \u2212 to zar\u00f3wno nazwa ro\u015bliny, na kt\u00f3rej tykwy rosn\u0105, jak i okre\u015blenie kobiety sprzedaj\u0105cej tykwy. W\u00a0rodzaju m\u0119skim z kolei s\u0142owo to oznacza z\u0142odzieja pos\u0142uguj\u0105cego si\u0119 wytrychami, jak r\u00f3wnie\u017c kostaryka\u0144skie drzewo, kt\u00f3re daje owoce zwane guacal albo j\u00edcara. Calabacino to zar\u00f3wno wydr\u0105\u017cona, sucha tykwa, jak i osoba o ma\u0142ej wiedzy. Dar calabazas \u2212 oznacza oblanie kogo\u015b na egzaminie, a tak\u017ce odrzucenie czyich\u015b mi\u0142osnych zalot\u00f3w. Darse uno de calabazas \u2212 odnosi si\u0119 do pr\u00f3\u017cnych stara\u0144 w celu wyja\u015bnienia czego\u015b. Calabazote to sk\u00f3rka tykwy w miodzie lub syropie winogronowym. Calabazazo oznacza uderzenie w g\u0142ow\u0119, calabazona to tykwa zimowa, a calabazo to instrument muzyczny wykonany z d\u0142ugiego, wydr\u0105\u017conego owocu tykwy, na kt\u00f3rym gra si\u0119 przeci\u0105gaj\u0105c pr\u0119tem po poprzecznych rowkach. W\u00a0muzyce afryka\u0144skiej, calabaza de agua jest nazw\u0105 instrumentu perkusyjnego, na kt\u00f3rym gra si\u0119 r\u0119kami. W ksi\u0105\u017cce Gon\u00e7alo M. Tavaresa znajduj\u0119 zdj\u0119cie d\u0142oni na stronie 45, a obok kr\u00f3tki tekst o Gabrielu Orozco. Tu r\u00f3wnie\u017c tekst wybrzmiewa znamiennie: Przedmioty zapominaj\u0105 swoje w\u0142asne kszta\u0142ty, tak jakby by\u0142y one jedynie elementem pami\u0119ci; zapominaj\u0105 sw\u00f3j kszta\u0142t, a ten znika, rozpuszcza si\u0119 jak p\u0142yn wlany do mocniejszego p\u0142ynu: do \u015bwiata.<\/p>\n

<\/em>Tykwy prezentowane przez Dalil\u0119 Gon\u00e7alves w Rodr\u00edguez Gallery s\u0105 r\u00f3wnie\u017c przedmiotami, kt\u00f3re oduczy\u0142y si\u0119 swojej formy, aby zamieni\u0107 si\u0119 w co\u015b innego. Znajdujemy tu bliskie odniesienia do ostatnich prac artystki, w kt\u00f3rych materi\u0105 by\u0142 d\u017awi\u0119k, a funkcj\u0105 \u2212 pami\u0119\u0107. Niekt\u00f3re z nich przypominaj\u0105 tr\u0105bki. Inne \u2212 g\u0142o\u015bniki albo paraboliczne anteny. Umieszczone w przestrzeni zdaj\u0105 si\u0119 ze sob\u0105 rozmawia\u0107, jak czajniczki na innych wystawach tej artystki. To tykwy o d\u0142ugich i cienkich szyjach s\u0105 tak osobliwe, \u017ce wydaj\u0105 si\u0119 by\u0107 b\u0142\u0119dami innych, bardziej konwencjonalnych. Po\u0142\u0105czone ze sob\u0105 zdaj\u0105 si\u0119 by\u0107 owocami z dziwnego ogrodu, gdzie wszystko toczy si\u0119 powoli, swoim naturalnym rytmem. Zastanawiam si\u0119 nad inn\u0105 \u017c\u00f3\u0142t\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0105, Yo trabajo como un hortelano (Pracuj\u0119 jako ogrodnik)<\/em>, autorstwa Joana Mir\u00f3, a tak\u017ce nad tym emocjonalnym pejza\u017cem, w kt\u00f3rym obydwoje artyst\u00f3w zdaje si\u0119 uwidacznia\u0107 to, czego nie wida\u0107. Ten surrealistyczny ruch intelektualny, kt\u00f3ry pod\u0105\u017ca\u0142 za konstelacjami Mir\u00f3, jak r\u00f3wnie\u017c ta przyjemno\u015b\u0107 z pracy z materi\u0105, jak\u0105 widzimy u Dalili, te splecione ze sob\u0105 tykwy, kt\u00f3re momentami przypominaj\u0105 stetoskopy \u2212 narz\u0119dzia u\u017cywane przez lekarzy do s\u0142uchania bicia serca; albo morskie muszle, kt\u00f3re zachowuj\u0105 w swym wn\u0119trzu klimat wieczoru. Aparat wzmacniaj\u0105cy d\u017awi\u0119k, kt\u00f3ry zaprasza nas do obserwacji, do s\u0142uchu absolutnego \u2212 tej umiej\u0119tno\u015bci pozwalaj\u0105cej rozpoznawa\u0107 nuty bez \u017cadnego zewn\u0119trznego punktu odniesienia. Artystka proponuje nam d\u017awi\u0119kow\u0105 obietnic\u0119 bez konkretnej formy, lub pozostawia to naszej wyobra\u017ani. St\u0105d tytu\u0142: Dream Speakers \u2212 G\u0142o\u015bniki Marze\u0144<\/em>. W ramach tej idei marze\u0144 sennych prace artystki s\u0105 r\u00f3wnie\u017c eksperymentami pomy\u015blanymi w taki spos\u00f3b, aby da\u0107 odpowied\u017a na inne pytanie: Czym mo\u017ce by\u0107 rze\u017aba?<\/p>\n

Dla Dalili Gon\u00e7alves najwa\u017cniejsza zdaje si\u0119 by\u0107 idea, \u017ce sztuka to eksperymentalna realizacja wolno\u015bci. Oznacza to sprzymierzenie si\u0119 z otwart\u0105 struktur\u0105, w nieustannym ruchu, w celu eksplorowania wielorakich mo\u017cliwo\u015bci, jakie daje nam czas. To przedmioty otwarte na b\u0142\u0119dy, na pomy\u0142ki, na zm\u0119czenie danym dniem, na rado\u015b\u0107, smutek i okre\u015blony rodzaj energii. To czas organiczny, bliski naturze. Prace te stanowi\u0105 odzwierciedlenie procesu autopsji \u2212 stopniowego poznawania przedmiot\u00f3w i materia\u0142\u00f3w, warstwa po warstwie, a\u017c do ujrzenia ich wn\u0119trza. Artystka m\u00f3wi nam o sposobach, aby si\u0119 zag\u0142\u0119bi\u0107, zbada\u0107 plastyczno\u015b\u0107 i \u2212 cz\u0119sto \u2212 histori\u0119, a czasem i funkcj\u0119, albo wszystkie te rzeczy jednocze\u015bnie. Wyznaje, \u017ce fascynuje j\u0105 odkrywanie istoty przedmiot\u00f3w i materia\u0142\u00f3w, podkre\u015blanie tego, co je odr\u00f3\u017cnia. \"Dzia\u0142am jak chirur\u017cka, pragn\u0105c wydr\u0105\u017cy\u0107 tunel, aby skr\u00f3ci\u0107 wij\u0105c\u0105 si\u0119 \u015bcie\u017ck\u0119 prowadz\u0105c\u0105 na szczyt g\u00f3ry, tak aby id\u0105c t\u0105 kr\u00f3tk\u0105 drog\u0105 mo\u017cna by\u0142o marzy\u0107 o g\u00f3rze, albo \u2212 kiedy tunel ju\u017c istnieje \u2212 wej\u015b\u0107 na g\u00f3r\u0119 kr\u0119t\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105, aby zrozumie\u0107, dlaczego i w jakim miejscu wydr\u0105\u017cony zosta\u0142 tunel\" \u2212 opowiada. Jej g\u0142osu nie s\u0142ycha\u0107, ale mo\u017cna go wyczu\u0107, tak jak na wystawie. Jest tu\u017c, tu\u017c. Otwieram now\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 Tavaresa w przypadkowym miejscu. Strona 112, fragment o Sophie Calle. I znowu, mi\u0119dzy wierszami, Dalila: \u017bycie jest mas\u0105, mo\u017cna powiedzie\u0107, niespodziewan\u0105.<\/em><\/h6>\n

Bea Espejo<\/h6>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

Projekt dofinansowane z bud\u017cetu Miasta Poznania<\/h6>\n<\/div><\/div><\/div>
<\/span><\/h6>\n