{"id":6484,"date":"2022-11-24T12:20:21","date_gmt":"2022-11-24T10:20:21","guid":{"rendered":"https:\/\/rodriguezgallery.com\/?page_id=6484"},"modified":"2022-12-14T14:48:57","modified_gmt":"2022-12-14T12:48:57","slug":"and-then-night","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/rodriguezgallery.com\/pl\/and-then-night\/","title":{"rendered":"(English) … and then night!"},"content":{"rendered":"
<\/span>
\n... and then night!
\n<\/strong><\/em>02.12.2022 - 18.01.2023<\/p>\n

AnaMary Bilbao
\nMichal Martychowiec
\nXisco Mensua
\nManuel M. Romero
\nIan Waelder<\/h6>\n

Curated by Aur\u00e9lien Le Genissel<\/h6>\n
\u201eNagle, \u017cycia \u015bwietlik\u00f3w zdaj\u0105 si\u0119 obce, niepokoj\u0105ce,
\n<\/i>jakby zrobione z przetrwa\u0142ej tkanki
\n<\/i>- \u015bwietlistej lecz bladej, s\u0142abej, cz\u0119sto zielonkawej -
\n<\/i>duch\u00f3w.\u201d<\/i><\/h6>\n
Georges Didi-Huberman. Prze\u017cycie \u015bwietlik\u00f3w<\/i><\/h6>\n
Prace prezentowane na wystawie mo\u017cna postrzega\u0107 jako sporadyczne \u015bwietliki b\u0142yszcz\u0105ce w nocy. B\u0142yski i\u00a0migotania, kt\u00f3re pojawiaj\u0105 si\u0119 wbrew temu kr\u00f3lestwu p\u00f3\u0142mroku<\/em>, o kt\u00f3rym m\u00f3wi\u0142 T.S. Eliot, opisuj\u0105c \u201eskargi\u201d\u00a0naszych czas\u00f3w. Ale nie chodzi tu o nieprzejrzyst\u0105 noc, a raczej o to \u201ekr\u00f3lestwo \u2212 \u015bwiat\u0142a surowego, okrutnego,\u00a0drapie\u017cnego \u2013 towaru\u201d, kt\u00f3re krytykuje Guy Debord, tych \u201ew\u015bciek\u0142ych projektor\u00f3w\u201d Pasoliniego, kt\u00f3re nas\u00a0o\u015blepiaj\u0105. Otacza nas obfito\u015b\u0107 jasno\u015bci, spojrze\u0144 i obraz\u00f3w, kamer CCTV i reflektor\u00f3w rodem z reality TV,\u00a0historii i nadmiernie o\u015bwietlonych stadion\u00f3w, polityk\u00f3w w \u015bwiat\u0142ach fleszy i cia\u0142 wystawionych na widok.<\/p>\n

Aby nie da\u0107 si\u0119 poch\u0142on\u0105\u0107 tym o\u015blepiaj\u0105cym cieniom, musimy walczy\u0107 przeciwko uwodz\u0105cym nas, migaj\u0105cym\u00a0z zawrotn\u0105 pr\u0119dko\u015bci\u0105, nastawionym na wydajno\u015b\u0107 i przero\u015bni\u0119tym obrazom, kt\u00f3re zalewaj\u0105 przestrze\u0144\u00a0wizualn\u0105 kapitalizmu. Przeciwstawi\u0107 im to, co Georges Didi-Huberman nazywa (1) \u00a0\u201eobrazami-\u015bwietlikami\u201d:\u00a0przerywane migotanie, niestabilne propozycje, drzazgi \u015bwiata<\/em>, przypadkowe odpryski, takie \u201eobrazy, kt\u00f3re\u00a0prze\u017cy\u0142y\u201d \u2212 jak je okre\u015bli\u0142 w innej znanej ksi\u0105\u017cce \u2212 znajdziemy je na przyk\u0142ad w starych, odzyskanych\u00a0fotogramach, nad kt\u00f3rymi AnaMary Bilbao pracowa\u0142a w swojej serii grafik. To archeologia obrazu, w ramach\u00a0kt\u00f3rej przypadek i odporno\u015b\u0107 oferuj\u0105 nam now\u0105 hermeneutyk\u0119 spojrzenia, bardziej przejrzyste i surowe\u00a0podej\u015bcie do czynno\u015bci obserwowania.<\/p>\n

Losowe s\u0142owa, niezwi\u0105zane ze sob\u0105 znaki i przypadkowe linie na czarnym tle, tworzone przez AnaMary Bilbao,\u00a0rezonuj\u0105 z abstrakcyjnymi obrazami Manuela M. Romero, na kt\u00f3rych plamy, nier\u00f3wno\u015bci i materia\u0142y oscyluj\u0105\u00a0pomi\u0119dzy wykalkulowanym gestem a resztkami pozornie nieosi\u0105galnego do\u015bwiadczenia. Jest tu r\u00f3wnie\u017c co\u015b,\u00a0co Huberman nazywa \u201eaper\u00e7ue\u201d [spostrze\u017cenie]<\/em> i jest to niczym wi\u0119cej jak sposobem na g\u0142\u0119bsze i bardziej\u00a0delikatne zatopienie si\u0119 w percepcji. \u201eTo, co mi si\u0119 ukazuje, przed znikni\u0119ciem pozostawia po sobie odci\u015bni\u0119ty\u00a0\u015blad po pytaniu, wspomnieniu lub pragnieniu\u201d \u2212 wyja\u015bnia filozof stwierdzeniem, kt\u00f3re jak dla mnie mog\u0142oby\u00a0by\u0107 idealn\u0105 definicj\u0105 dzie\u0142a sztuki. Jeden z obraz.w Romero m\u00f3g\u0142by r\u00f3wnie\u017c pos\u0142u\u017cy\u0107 za szczeg\u00f3lny przyk\u0142ad\u00a0takich \u015bwietlik\u00f3w: na czarnym tle pojawiaj\u0105 si\u0119 bia\u0142e punkty, kt\u00f3re zdaj\u0105 si\u0119 w\u0142a\u015bnie rozpycha\u0107 przestrze\u0144 dla\u00a0siebie w \u015brodku nocy, b\u0119d\u0105c \u015bwiadectwem czego\u015b, czego nigdy nie uda nam si\u0119 do ko\u0144ca zrozumie\u0107, ale by\u0107\u00a0mo\u017ce zdo\u0142amy to sobie wyobrazi\u0107 lub dostrzec k\u0105tem oka.<\/p>\n

Wszystkie prezentowane tu prace, w jaki\u015b spos\u00f3b, prowadz\u0105 refleksj\u0119 nad swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 esencj\u0105, nad swoim\u00a0w\u0142asnym statusem obrazu, nie ukrywaj\u0105c swojej krucho\u015bci, niedoskona\u0142o\u015bci i nieprzewidywalno\u015bci. Nie staraj\u0105\u00a0si\u0119 by\u0107 czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c s\u0105, tak jak widzimy to na przyk\u0142adzie fotografii Iana Waeldera, w kt\u00f3rych arbitralno\u015b\u0107,\u00a0przypadkowo\u015b\u0107 i pora\u017cka s\u0105 obecne w powtarzaj\u0105cych si\u0119 pr\u00f3bach, niemal\u017ce absurdalnych, sfotografowania\u00a0zwyczajnej butelki piwa. Do tego, robi to przyjmuj\u0105c i akceptuj\u0105c nieregularn\u0105 pikselizacj\u0119 przesadnie\u00a0powi\u0119kszonego zdj\u0119cia. Codzienno\u015b\u0107 tego, co banalne, \u201e\u015bladu zdarze\u0144 drobnych lecz znacz\u0105cych, to znaczy\u00a0otwartych na pole niesko\u0144czonych mo\u017cliwo\u015bci\u201d, jak powiedzia\u0142by znowu Huberman. To samo dzieje si\u0119 z\u00a0rze\u017ab\u0105 I remember better days<\/em>, w kt\u00f3rej buty i \u017celazny pr\u0119t wydaj\u0105 si\u0119 przenosi\u0107 nas do utraconego czasu i\u00a0minionych wydarze\u0144.<\/p>\n

Jak\u017ce niewielkie s\u0105 tutaj plany filmowe autorstwa Xisco Mensui. Zakorzenione w powszedniej intymno\u015bci\u00a0kwarantanny, otwieraj\u0105 si\u0119 w nich wszelkie mo\u017cliwo\u015bci za po\u015brednictwem odniesie\u0144 do \u017ar\u00f3de\u0142, z kt\u00f3rych\u00a0czerpie \u2212 pojawiaj\u0105cych si\u0119 tu tekst\u00f3w, destylowanych my\u015bli czy cytowanych film\u00f3w. To kino osobiste i\u00a0transcendentalne, przypominaj\u0105ce pierwsze lata sztuki wideo, w kt\u00f3rym wybrzmiewa r\u00f3wnie\u017c echo tych\u00a0\u201ema\u0142ych historii w ramach wielkiej opowie\u015bci\u201d, co znamy z Pasoliniego. To, co trywialne, staje si\u0119\u00a0uniwersalnym na tle pandemii, w precyzyjnym monta\u017cu, karmi\u0105cym si\u0119 zar\u00f3wno intelektualizmem Godarda,\u00a0jak i egzystencjaln\u0105 g\u0119sto\u015bci\u0105 Jonasa Mekasa.<\/p>\n

\u201eSzuka\u0107 ducha w obrazie\u201d \u2212 m\u00f3wi\u0142 Hito Steyerl na temat \u201ebiednych obraz.w\u201d, kt\u00f3re w jakim\u015b sensie\u00a0pobrzmiewaj\u0105 w domowych scenkach z filmu Mensui. Te duchy \u2212 jak wyja\u015bnia cytat otwieraj\u0105cy niniejszy tekst\u00a0\u2212 sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 z bladej i w\u0105t\u0142ej po\u015bwiaty materii, kt\u00f3ra prze\u017cy\u0142a. Stali\u015bmy si\u0119 udomowieni i pasywni w obliczu\u00a0odciele\u015bnionych mocy g\u00f3rnolotnego i produktywnego obrazu, jak panda \u2212 symbol nowoczesnego cz\u0142owieka\u00a0\u2212 na obrazie Micha\u0142a Martychowca Panda kontempluj\u0105ca czarny kwadrat<\/em>. Ale tu, znowu, nie wszystko jest\u00a0tym, czym si\u0119 wydaje, a formalizm czarnego kwadratu by\u0107 mo\u017ce kryje w sobie odwag\u0119 tego, co \u017cywe.<\/p>\n

W swoim s\u0142ynnym poemacie z 1855 roku \u00c0 une Passante [Do przechodnia]<\/em>, Charles Baudelaire napisa\u0142:\u00a0\u201eB\u0142yskawica... potem noc! Uciekaj\u0105ce pi\u0119kno\u201d. Ta wystawa stara si\u0119 uchwyci\u0107 t\u0119 b\u0142yskawic\u0119, to dr\u017cenie w\u00a0ciemno\u015bci, ten j\u0119k \u015bwiat\u0142a, kt\u00f3ry ka\u017ce nocy ust\u0105pi\u0107 pola. Iskry sensu, kt\u00f3re \u201epojawiaj\u0105c si\u0119, natychmiast nikn\u0105\u201d,\u00a0oddalone od przyt\u0142aczaj\u0105cych prawd, od totalitarnych horyzont\u00f3w, jednocze\u015bnie stanowi\u0105 nadmiar\u00a0mo\u017cliwo\u015bci, wydobywaj\u0105cych my\u015bl<\/em> z ulotnego obrazu.<\/p>\n

Zapraszaj\u0105 nas, aby lepiej si\u0119 przyjrze\u0107 i \u2013 \u201eczule dr\u017c\u0105c\u201d \u2212 zbli\u017cy\u0107 do cudu przypadkowo\u015bci.<\/p>\n

(1) W swojej rewelacyjnej ksi\u0105\u017cce po\u015bwi\u0119conej Pasoliniemu, zatytu\u0142owanej Prze\u017cycie \u015bwietlik\u00f3w<\/em><\/h6>\n

 <\/p>\n

Projekt dofinansowany z bud\u017cetu Miasta Poznania<\/h6>\n<\/div><\/div><\/div>